...Καμιά φορά,είναι δύσκολο έως αδύνατο να βρεις λέξεις για να περιγράψεις αυτό που νιώθεις.Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα δικά μου συναισθήματα,τον τελευταίο καιρό.Δεν έχω θέληση να μιλάω με κανέναν,να βρίσκομαι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους,να κάθομαι και να συζητάω για ηλίθια θέματα.Έχω πολλά καλύτερα πράγματα να σκεφτώ,να αποφασίσω,να ονειροπολήσω.Οι άλλοι όμως,με το να με κρίνουν χωρίς καν να γνωρίζουν μια από τις πτυχές της προσωπικότητάς μου,καταφέρνουν και γκρεμίζουν όνειρα μιας ζωής.Δεν γεννήθηκα για να κρίνω,οπότε απαιτώ να μην με κρίνει κανείς.Αρκεί αναμφισβήτητα μια φράση,μια λέξη,ακόμα και ένα βλέμμα για να με ρίξει πιο κάτω από το χώμα και το απόλυτο τίποτα.Και εκεί καταλήγω μάταια να βρω μια εξήγηση,ένα ''γιατί''και φτάνω στο να προσθέτω μια ακόμα ενοχή στο υποσυνείδητό μου.Το μόνο που θέλω είναι να μου δώσουν μια γωνία,όπου θα είμαι ολομόναχη,ήρεμη,προσηλωμένη σε όσα θέλω και επιζητώ,μόνο με την δική μου ψυχική και σωματική παρουσία...
...Η μητέρα μου λέει πως της θυμίζω τον κύκνο που παλεύει,στο μουσικό έργο του Τσαικόφσκι.Και όντως,έτσι νιώθω.Σαν ένας άσπρος κύκνος ανάμεσα σε γεράκια,αετούς και κοράκια,τα οποία προσπαθούν να με ομοιγενοποιήσουν με αυτά ή να με κατασπαράξουν.Ίσως,όμως να είναι και δική μου ευθύνη.Ναι,αυτό είναι.Αυτό έγινε και στο έργο.Το να προσπαθείς να φτάσεις στην τελειότητα,σε απομακρύνει απ΄ όλους,σε καθηλώνει,σε πάει σε μια δική σου πραγματικότητα και τελικά σε καταστρέφει.Μάλλον,αυτό είναι το επόμενο ''λογικο'' και στην δική μου κατάληξη.
Ή θα φτάσω στην τελειότητα,ή θα σταματήσω να υπάρχω.
