Για μένα,πάντα η παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι η πιο όμορφη θλιβερή ημέρα του χρόνου.Και αυτό γιατί κάθομαι και σκέφτομαι το πως πέρασε ακόμα μια διαφορετική και μοναδική χρονιά της ζωής μου.Κάθε 31 του Δεκέμβρη είναι τόσο μα τόσο διαφορετική.Κάθε τέτοια μέρα απορώ ακόμα παραπάνω με τα όσα έχω ζήσει...και μάταια συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα τρέχει δίπλα μου ο χρόνος...Μα ναι ο χρόνος...που ενώ εκείνος έχει σταθερό χαρακτήρα...όλοι μας αλλάζουμε...μπαίνουν και φεύγουν από τη ζωή μας σημαντικοί άνθρωποι...και εμείς απλά επιλέγουμε το πως θα βιώσουμε αυτές τις νέες αλλαγές...όμως,μαζί με όλα αυτά αλλάζει και ο χαρακτήρας μας...Στοχεύουμε στο να γινόμαστε καλύτεροι(και καλά) αλλά ποιος νοιάζεται...?
Το θέμα είναι να νιώθουμε εμείς ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουμε στον καθρέπτη κάθε φορά που ξυπνάμε...
... Η ζωή προχωράει...τα χρόνια κυλούν..ο κόσμος αυτοκαταστρέφεται...και η μόνη προοπτική αποτελεί το γεγονός ότι μια αναπάντεχη χρονιά πέρασε...και άφησε πίσω της αμέτρητες αναμνήσεις...
Αναμνήσεις,που αναμφισβήτητα καθόρισαν πολλά.Καθόρισαν εμένα.




























































