Σπασμένες Σιωπές.

Είναι γεγονός ότι έχω μεγάλη και λανθασμένη ιδέα για την ανθρωπότητα. Οι περισσότεροι υποκρίνονται για κάτι που δεν είναι πραγματικά,γιατί φοβούνται μην δει ο κόσμος την αλήθεια,ενώ οι άλλοι είναι ο εαυτός τους,χάλια εξαρχής δηλαδή χωρίς να τους νοιάζει η γνώμη του κόσμου.Βέβαια,τι πιστευετε είναι καλύτερο...?Εγώ δεν ξέρω. Εξαρτάται το πόσο σε ενδιαφέρει ένας άνθρωπος. Από την άλλη,όπως είχε πει και κάποιος γνωστός φιλόσοφος...''Οσο περισσότερο γνωρίζω τους ανθρώπους,τόσο περισσότερο αγαπάω τα ζώα'' Γιατί τα ζώα δεν έχουν νου.Άρα δεν έχουν την προδιάθεση να σε βλάψουν,να σε ανταγωνιστούν,να σου κρύψουν την αλήθεια.

Αρκετά φιλοσοφικά για σήμερα όμως.Σκέφτομαι τόσο κάποια πράγματα και καταστάσεις που φτάνω στο επίπεδο της ψύχωσης.Με νοιάζουν άνθρωποι που δεν έχουν κάνει τίποτα ποτέ για μένα.Δίνω σημασία σε φλωράκια που κοιτάνε την πάρτη τους,και μόνο. Προσπαθώ να φέρομαι άψογα σε όλους,με ανταπόδωση? Κανένα σεβασμό.Όλοι κοιτάνε να σε κατασπαράξουνε,να νιώσουν δυνατότεροι.Το πιο αστείο είναι ότι κανείς τους δεν με ξέρει.Με βλέπουν ως κάποια που ειναι καλή μαθήτρια,σοβαρή,κοινωνική,αστεία και κάποιοι άλλοι ως το κορίτσι που της αρέσει να διαβάζει βιβλία,να βγαίνει σε κλάμπ και να ντύνεται κομψά.Ταμπελάκια κάθε είδους.Ομως,κανένα απο αυτά τα ταμπελάκια δεν με εκφράζει πλήρως...

Θα θελα να ζω σε άλλη χώρα...στην δική μου χώρα ας πουμε ή στην Ιταλία...να πηγαίνω μπαλέτο...να παίζω ακόμα πιάνο με τις ώρες...να κάνω πατινάζ...να διαβάζω Ελύτη και Χριστιανόπουλο...να ακούω ρώσσικα και ιταλικά τραγούδια...να ταξιδεύω σε όλον τον κόσμο...να έχω αληθινούς φίλους...τον πατέρα μου πάντα κοντά μου...να έχω ένα όπλο στην τσάντα μου...και ένα βιβλίο που να έχω γράψει δικά μου αποφθεγματα...

χα...θυμίστε μου μόνο να τα πραγματοποιήσω όλα αυτά...