27.4.11

- Fuckinn' People -





Σας σιχαίνομαι.Σας σιχαίνομαι τόσο πολύ που θα έβγαζα την καρδιά σας να την καταπιώ η ίδια.Είστε σιχαμεροί,απαίσιοι και ελεεινοί.Ακόμα και προς τον ίδιο σας τον εαυτό.Μισείτε τα πάντα, αρέσκεστε στο να πληγώνετε αλλά και να πληγώνεστε (φαντάσου ηλιθιότητα!),καταστρέφετε οτιδήποτε συναντήσετε μπροστά σας, γκρεμίζετε την ίδια σας τη ζωή.Βρωμάτε,φτύνετε,πίνετε.Δεν μάθατε(και ούτε πρόκειται!)να εκτιμάτε στο ελάχιστο.Έχετε όλα όσα χρειάζεται ένα πλάσμα για να επιβιώσει αλλά διαλέγετε να αλληλοσκοτώνεστε.Κανίβαλοι.!Και τώρα το μέγα ερώτημα.Γιατί όλα αυτά?Γιατί αποκομματιάζετε τον ίδιο σας τον εαυτό?Καπιταλισμός, κομμουνισμός,ιδεολογίες, μεγαλεία, λόγια του αέρα, ιμπεριαλισμός, ''αγάπη'', facebook, ΜΑΛΑΚΕΙΕΣ .Τι πραγματικά απ΄όλα κυριαρχεί? ΤΙΠΟΤΑ.Ο καθένας είναι καθηλωμένος στον ναρκισσισμό και τον εαυτούλη του.Ούτε που ξέρει όμως ποιός είναι, που βαδίζει,που πηγαίνει, τι είναι άξιος να κρατήσει στα χέρια του. Γι΄ αυτό σας λέω ανεγκέφαλους.Είστε προικισμένοι με όλα τα καλά και ποιό το αποτέλεσμα ? Ένας πλανήτης που έχει διάρκεια ζωής το πολύ 100 χρόνια?Μπράβο ΆΧΡΗΣΤΟΙ!Νιώθετε περήφανοι τώρα?Ή μάλλον ''νιώθετε''καθόλου? Η απάντηση είναι προφανής.Έστω το εμπέδωσα από τα 17 μου.Δεν θα πω τίποτα άλλο.Το μίσος μου είναι τόσο μεγάλο που δεν με αφήνει να συνεχίσω.Ανθρωπάκια..


Υ.Γ Μην κάθεστε να απορείτε αν έχω δίκιο ή άδικο. Ξέρω είμαι κ΄ εγώ μια από εσάς. Και το πληρώνω. Απλά θέλω να δηλώσω ανοιχτά ότι μισώ την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.

22.4.11

Summer Wine*





Θάλασσα...αυτό χρειάζομαι τώρα...και μια πνοή από το ζεστό καλοκαιρινό αεράκι...δεν μπορώ να πω...έχει την μαγεία του και ο χειμώνας...και το φθινόπωρο..αλλά μόνο το καλοκαίρι ξέρει πραγματικά να με ξεκουράζει και να με κάνει να επανέρχομαι στον εαυτό μου...Τόσες σκέψεις περνάνε και θέλω να ξεφύγω...Μια εικόνα:...Να βρεθώ μέσα σε ένα μέρος ζεστό..απαλό..ήρεμο...μακριά από την τρέλα και την γνωστή,βαρετή κοσμοθεωρία των άλλων...Να νιώσω ελεύθερη των δυνάμεών μου..Να μην με σταματάει κανείς..Να τρέχω..Να φωνάζω...Να μην μπορεί να με δει κανείς και να μην βλέπω κανέναν...Να περπατάω ώρες ατελείωτες...Να φοράω ελάχιστα πάνω μου χωρίς να με νοιάζει...Να μην σταματάω...Να ιδρώνω...Ο ήλιος να καίει στο λευκό μου δέρμα τόσο δυνατά...Αλλά εγώ εκεί..Να μην σταματάω ούτε λεπτό...Να νιώθω μια απερίγραπτη ευτυχία...και να ξέρω...πως τίποτα πλέον δεν θα καταφέρει να μου στερήσει τον εαυτό μου,αυτά που πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω,τις ευτυχισμένες αναμνήσεις,τα όνειρα που θα μείνουν χαραγμένα στην ψυχή μου..κάθε ''τρελή'' σκέψη που έχω κάνει...και φυσικά να μην αφήσω ποτέ κανέναν να μου τα πάρει ξανά..απλά με το ''έτσι θέλω..'' Αρκετά μου στέρησε ο χειμώνας...Αρκετά ξέφυγα και ανέχτηκα...Αρκετά με έκαναν να νιώθω χαμένη και ένοχη χωρίς λόγο..Αρκετά όλα πια...Το μόνο που θέλω πια...είναι να κοιτάξω στον καθρέφτη...και να πω στον εαυτό μου...Επιτέλους ξαναγύρισες!..

...Υπομονή Άνια...
το καλοκαίρι πλησιάζει...και είναι δικό σου
..και μόνο..


'' It's easy to fall for someone.The only hard thing to do is how to make that person fall for you too.''


1.4.11

Just thoughts..about HIM...


...Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα περισσότερο στην ζωή μου..θα ήξερα να σου απαντήσω σίγουρα...αλλά θα ξαφνιαζόσουν σίγουρα με την απάντησή μου......Αυτό που θα ήθελα περισσότερο δεν θα ήταν ούτε μια ''τέλεια οικογένεια''..ούτε τους πιο ''τέλειους'' φίλους...ούτε το πιο ''τέλειο'' δωμάτιο..ούτε το πιο ''τέλειο'' αγόρι..ούτε την πιο ''τέλεια'' δουλειά..ούτε καν δηλαδή...αυτό που θα ήθελα είναι...να...ήμουν το ''κορίτσι του μπαμπά''..αυτή που θα κορόιδευαν αλλά και που θα ζήλευαν όλοι...επειδή έχει έναν άνδρα που δεν θα την αφήσει ποτέ...
Και αυτός να αποκαλείται πατέρας μου..και θα ξέρω ότι θα είναι δίπλα μου κάθε στιγμή...μέχρι το τέλος της ζωής μου..χωρίς να με κρίνει..να με μαλώνει..αλλά και να με μάλωνε..δεν θα με ένοιαζε... αρκεί να ήταν δίπλα μου...θα ήθελα τόσο πολύ να υπήρχε αυτός ο άνθρωπος..Με αναγκάσανε να σκεφτώ το ιδανικό σπίτι..δεν θα μπορούσα να το φανταστώ χωρίς εκείνον...
''Υπάρχει''...αλλά όχι για μένα..για άλλους... αλλά παρόλα αυτά δεν τον μισώ..ούτε του κρατώ καμιά κακία όπως μου λένε και προσπαθούν να με πείσουν να κάνω...όχι...το μόνο που κάνω είναι να κλείνω τα μάτια μου και να φαντάζομαι ότι υπάρχει...''υπάρχει για μένα''...
Αυτό όμως με στεναχωρεί απίστευτα..γιατί φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να έχω κάτι που δεν είχα ΠΟΤΕ..φαίνεται όμως ότι δεν το δικαιούμαι...πόσο θα ήθελα όμως...να ξυπνήσω κάποια μέρα στην αγαλιά του..και ας πεθάνω εκεί...κι ας ξέρω πως ποτέ δεν θα έχω το θάρρος να του τα πω όλα αυτά..σαγαπώ ανύπαρκτε μου ''πατέρα''....

Υ.Γ. ευχαριστώ πολύ το άτομο..που μου έμαθε να αποτυπώνω όσα νιώθω...και να μην τα κρατάω μέσα μου...