...Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα περισσότερο στην ζωή μου..θα ήξερα να σου απαντήσω σίγουρα...αλλά θα ξαφνιαζόσουν σίγουρα με την απάντησή μου......Αυτό που θα ήθελα περισσότερο δεν θα ήταν ούτε μια ''τέλεια οικογένεια''..ούτε τους πιο ''τέλειους'' φίλους...ούτε το πιο ''τέλειο'' δωμάτιο..ούτε το πιο ''τέλειο'' αγόρι..ούτε την πιο ''τέλεια'' δουλειά..ούτε καν δηλαδή...αυτό που θα ήθελα είναι...να...ήμουν το ''κορίτσι του μπαμπά''..αυτή που θα κορόιδευαν αλλά και που θα ζήλευαν όλοι...επειδή έχει έναν άνδρα που δεν θα την αφήσει ποτέ...
Και αυτός να αποκαλείται πατέρας μου..και θα ξέρω ότι θα είναι δίπλα μου κάθε στιγμή...μέχρι το τέλος της ζωής μου..χωρίς να με κρίνει..να με μαλώνει..αλλά και να με μάλωνε..δεν θα με ένοιαζε... αρκεί να ήταν δίπλα μου...θα ήθελα τόσο πολύ να υπήρχε αυτός ο άνθρωπος..Με αναγκάσανε να σκεφτώ το ιδανικό σπίτι..δεν θα μπορούσα να το φανταστώ χωρίς εκείνον...
''Υπάρχει''...αλλά όχι για μένα..για άλλους... αλλά παρόλα αυτά δεν τον μισώ..ούτε του κρατώ καμιά κακία όπως μου λένε και προσπαθούν να με πείσουν να κάνω...όχι...το μόνο που κάνω είναι να κλείνω τα μάτια μου και να φαντάζομαι ότι υπάρχει...''υπάρχει για μένα''...
Αυτό όμως με στεναχωρεί απίστευτα..γιατί φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να έχω κάτι που δεν είχα ΠΟΤΕ..φαίνεται όμως ότι δεν το δικαιούμαι...πόσο θα ήθελα όμως...να ξυπνήσω κάποια μέρα στην αγαλιά του..και ας πεθάνω εκεί...κι ας ξέρω πως ποτέ δεν θα έχω το θάρρος να του τα πω όλα αυτά..σαγαπώ ανύπαρκτε μου ''πατέρα''....
Υ.Γ. ευχαριστώ πολύ το άτομο..που μου έμαθε να αποτυπώνω όσα νιώθω...και να μην τα κρατάω μέσα μου...
