Innocent pleasures.

Γιούχου, επιτέλους γράφω. Μα πως θα μπορούσα να μην γράψω τέτοια μέρα. Όλα αυτές οι μέρες,αποτελούν μεγάλη πηγή έμπνευσης. Το άρωμα του κεριού με βατόμουρο σε συνδυασμό με άφθονη εμπιστοσύνη και αισιοδοξία για τη ζωή, με τραβάνε στη γραφή.Ακόμα και η μπύρα(δεν μπορώ να αναφερθώ σε εταιρεία λόγω πνευματικών δικαιωμάτων χοχο) μου φαίνεται δελεαστική. Αν και συνεχίζω να απορώ από τα 15 μου, τότε που πρωτοδοκίμασα, γιατί οι άνθρωποι πίνουν μπύρες.Πάντα μου φαινόταν ότι η γεύση της είναι τόσο βαρετή, δεν προκαλεί κανενός είδους ερεθισμό στον ουρανίσκο. Ίσως, για αυτό οι άντρες συνδιάζουν καναπέ-τηλεόραση-μπύρα. Ας μην ξεφεύγω όμως. Η περίοδος αυτή της ζωής μου έχει κάποια σκαμπανευάσματα διάθεσης, αλλά επικρατούν όμορφες σκέψεις επί το πλείστον. Πέρασα μια δύσκολη περίοδος αναπροσαρμογής αλλά το να βασιστώ στα πόδια μου ήταν η καλύτερη θεραπεία. Τελικά η πραγματική ευτυχία έρχεται από μέσα μας, από τις ίδιες μας τις δυνάμεις. Είναι ανόητο το γεγονός ότι εμείς την αναζητούμε συνεχώς σε υλικά αγαθά, σε άλλα πρόσωπα πολύ πέρα του δικού μας. Η πραγματικότητα που πλησιάζει της ευτυχία, γιατί απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει για τον κόσμο των ανθρώπων,είμαστε τρομερά αχάριστοι,βρίσκεται στα δικά μας χέρια, στην πρώτη πρωινή σκέψη,στο τι θα σκεφτούμε όταν κοιταχτούμε βιαστικά στον καθρέπτη πρίν φύγουμε για δουλειά. Αν πεις ''Άννα,μπορείς να τα καταφέρεις'',είσαι ήδη στο σωστό μέρος. Λίγο πολύ, τελικά είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η μοναχικότητα όμως είναι προτέρημα λίγων ατόμων. Είναι για αυτούς που βλέπουν πέρα το χρώμα των ματιών και των μαλλιών τους στην αντανάκλαση του νερού. Είναι για αυτούς που αναγνωρίζουν μέσα τους τα θετικά και αρνητικά τους κομμάτια. Βασίζονται στα θετικά για να πλησιάσουν την ουτοπία τους και αντικρίζουν τα αρνητικά τους με βλέμμα συμμαχικό,όχι εχθρικό, προσπαθώντας να τα ελαττώσουν σε σημείο λογικό. Το πιο ενδιαφέρον όμως σε αυτό το παιχνίδι του εαυτού το άφησα για το τέλος. 




Είναι ο ορισμός της τύχης και τα όσα φέρνει στη ζωής μας. Οι δοκιμασίες, τα πάθη, τα αγεφύρωτα χάσματα,τα χαμένα και κερδισμένα κομμάτια της. Είναι αυτό που μας βάζει καθημερινά να επαναπροσδιοριζόμαστε,να ψάχνουμε,να μαθαίνουμε και να ξαναψάχνουμε βαθιά μέσα μας. Χωρίς αυτό,θα ξεχνούσαμε ότι φτάσαμε όλο και πιο κοντά στην ''ευτυχία''. Δεν θα μαθαίναμε ποτέ ότι οι μεγαλύτερες απολαύσεις,βρίσκονται μέσα μας.