Σαν κύματα που σκάνε.

   Η αλήθεια είναι ότι έχω αρκετό καιρό να γράψω. Το γεγονός αυτό δεν οφείλεται σε κάποια έλλειψη έμπνευσης, περισσότερο σε έλλειψη χρόνου. Γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτή τη περίοδο αναγνωρίζω πληθώρα δημιουργικών σκέψεων και ατίθασης φαντασίας. Πρέπει να πω ότι μου αρέσει. Μου αρέσει τρελά η ζωή μου όλη αυτή τη περίοδο. Η φοιτητική ζωή είναι πραγματικά ένα όνειρο. Ένα όνειρο που δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις αν δεν το ζήσεις. Αλλά να το ζήσεις στο έπακρο, με κάθε τρέλα, φαντασίωση και ίλιγγο που μπορεί να σου προσφέρει.

    Το καλύτερο από όλα βέβαια, είναι ότι συνειδητοποιώ ότι αυτή τη περίοδο για πρώτη φορά έχω ως προτεραιότητα τον εαυτό μου και κάνω πράγματα για μένα. Αχ πόση ζωή με γεμίζει αυτό! Πρώτη φορά ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν βαθιά κρυμμένες. Ακόμα, ομολογώ ότι πρώτη φορά βλέπω ότι καμιά φορά η επιπολαιότητα, τα λάθη και σφάλματα του παρελθόντος μπορούν να σε φέρουν τόσο μπροστά  στη ζωή. Γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω πλήρης και ολοκληρωμένη από κάθε άποψη. Αξέχαστα ξενύχτια, υπολογίσιμοι φίλοι, αμέτρητες παρέες, αφοσίωση σε πράγματα που λατρεύω όπως ο αθλητισμός και τύχη να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους με έφεραν ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που πάντα ήθελα να γίνω και να είμαι. Η ανεξαρτησία και ελευθερία της φοιτητικής και ανέκαθεν ζωής, σου μαθαίνει να στέκεσαι προπάντων στα δικά σου πόδια και έπειτα να ανοίγεις τα φτερά σου για να πετάξεις…

Γιατί την πραγματική ευτυχία την βρίσκεις και την ξεχωρίζεις αφού έχεις περάσει κάποια σοκάκια του έρεβου. Όταν ξεφεύγεις από κάθε παλιά υποταγή και αρχίζεις να ελπίζεις, να μην φοβάσαι κανέναν, να μάθεις να συγχωρείς, να αγαπάς τον εαυτό σου στο μάξιμουμ και να αγωνίζεσαι ως το τέρμα για το δίκιο σου. Τότε όλα ξαφνικά γίνονται πιο όμορφα, και απλά απολαμβάνεις τη ζωή. Σαν την ηρεμία στη θάλασσα μετά από τα κύματα που σκάνε άγρια και βιαστικά …