Δεν ξέρω τι συμβαίνει.Τελευταία έχω αρχίσει να χάνω την αίσθηση του χρόνου.Πάντα,όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,είχα διαρκώς σταθερή σχέση με το ρολόι.Και αυτό γιατί δεν το χρειαζόμουν,δεν ήμουν εξαρτημένη από τους δείκτες του.Παρόλο που είναι από τα αγαπημένα μου αξεσουάρ,είναι γεγονός ότι προφανώς δεν το φοράω ποτέ για την ακριβή χρήση του.Και αυτό γιατί ξέρω πάντα τι ώρα είναι,καθαρά απο ένστικτο.Κάποιες φορές πέφτω τόσο μέσα με την ώρα,που τρομάζω και νιώθω ότι έχω ένα χρονόμετρο μέσα στο μυαλό μου.Χμ,βέβαια τελευταία δεν είναι ακριβώς έτσι.Χάνω μεγάλα κομμάτια της ώρας και δεν ξέρω γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό.Μου έρχεται συχνά στο μυαλό η σκέψη,πως ίσως να οφείλεται σε κάτι που πιθανόν θα έρθει ή έρχεται.Σαν μια εσωτερική προετοιμασία για κάποια γεγονότα.Γιατί η αλήθεια είναι ότι φρικάρω κάπως με όλη αυτήν την κατάσταση.Παντού γίνεται χαμός,όνειρα γκρεμίζονται πριν καν γίνουν πραγματικότητα.Για να είναι ειλικρινής όμως,χαίρομαι κιόλας για κάποιον απροσδιόριστο λόγο.Ίσως όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα να βγάλουν κάτι καλό στο τέλος,άλλωστε το γνωστό ρητό λέει πως όλα γίνονται για κάποιον λόγο.
Θα δείξει.
Δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα ακόμη.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ο χρόνος κυλάει και δεν μπορώ να τον υπολογίσω πλέον.
Όμως,σίγουρα κυλάει αντίστροφα.
