Ο καιρός έχει αρχίσει να παγώνει,τουλάχιστον για μένα.Το νιώθω κάθε πρωί ακόμα πιο έντονα όταν πρέπει να βγω από το ζεστό μου κρεβάτι και να ντυθώ για το σχολείο.Είναι σαν να φεύγεις από κάτι ζεστό και σίγουρο,σε κάτι διαφορετικό,παγερό.Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή πρέπει να σηκωθώ,παρόλο που προσπαθώ να το καθυστερήσω όσο μπορώ.Άλλωστε,είναι η πρώτη δυσκολία στην οποία καλούμαι καθημερινά να συμμετέχω.Η αλήθεια είναι όμως,ότι προτιμώ να βρεθώ κατευθείαν κάτω στο χιόνι παρά να πηγαίνω σιγά σιγά.
Πολλά φαινόμενα έχουν αρχίσει να με φοβίζουν τελευταία.Η ζωή τρέχει, ενώ προσπαθώ να συγκρατώ όσα μου χρειάζονται για να επιβιώσω.Όμως,τα περισσότερα είναι ανώτερα από τις δικές μου ψυχικές δυνάμεις και έτσι φτάνω ξανα στο ίδιο ψυχολογικό στριπτίζ.Θεωρώ τον εαυτό μου μαζόχα,εγωιστική μαζόχα αλλά δεν κάνω το παραμικρό για να αλλάξω κάτι.Ίσως,πάλι και να μην θέλω.Κάποιος είπε το εξής:''Στα συναισθήματα μπορείς να επιβάλλεις σιγή, δε μπορείς όμως να βάλεις όρια.''Πρακτικά,θεωρείται σωστό.Όμως θέλω να βρώ μια λύση,να ξεφύγω απ' όλα αυτά.Κανείς όμως,δεν μπορεί να με βοηθήσει σε αυτό.Είναι καθαρά δική μου υπόθεση από την οποία δεν ξέρω πως θα καταφέρω να ξεφύγω.
Θέλω απλά να βρω τον τρόπο να ορίζω τον εαυτό μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου