Συνειδητοποίησα τον δρόμο από τον οποίο πηγάζουν τα περισσότερα μου προβλήματα.Και αυτό δεν είναι κάτι άλλο πέρα από την χαρακτηριστική ''δύναμη της συνήθειας''.Πρόσφατα κατάλαβα,πως τις περισσότερες φορές μένω στάσιμη σε μία κατάσταση,ενώ εκείνη προχωράει.Με άλλα λόγια,σταματάω την ζωή μου στα λόγια,τις πράξεις και στις συνθήκες που με βολεύουν,σαν να παίρνω θέση άμυνας απέναντι σε καθετί δυσανασχετεί τη ζωή μου.Όμως δεν είναι πάντα έτσι.Άλλες φορές πάλι,απλώς συνηθίζω σε κάποια πράγματα.Φοβάμαι και δεν αντέχω καθόλου τις αλλαγές.Είναι ότι χειρότερο για μένα μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητες και αλλαγές,χωρίς να θέλω να πω ότι μ'αρέσει η μονοτονία και ο συντηρητισμός.Ονειρεύομαι μια δραστήρια ζωή,όπως οι περισσότεροι νέοι φαντάζομαι,αλλά θέλω κάποια συναισθήματα και ανθρώπους δεμένα καλά μαζί μου.Αυτά μου θυμίζουν και την δική μου ύπαρξη.Όταν όμως γίνεται κάτι και έρχονται τα πάνω κάτω,προσπαθώντας να προσεγγίσω το καινούριο είμαι αναγκασμένη να μετουσιώσω κάποιο κομμάτι μου,να το θυσιάσω,να το τροποποιήσω.
Και όλα αυτά γιατί η ζωή προχωράει,και με τραβάει από το σβέρκο μαζί της.
το έχω πει το έχω γράψει το έχω νιώσει και θα το λέω πάντα οι άνθρωποι και το δέσιμο μαζί τους σε κρατάνε πίσωω
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι...αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές,αλλά είμαστε από την φύση μας έτσι...είναι απολύτως λογικό...
ΑπάντησηΔιαγραφή