Είναι δύσκολο να βρεις κάποιον να σε νιώθει απόλυτα.Τόσο δύσκολο που μπορώ να πω ακόμα και ανέφικτο.Καμιά φορά ίσως έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα σου και να μην το ξέρεις.Και τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι το καταλαβαίνεις μόνο όταν χάσεις αυτόν τον άνθρωπο από κοντά σου.Εγώ ΕΙΧΑ.Πέρυσι τέτοιες μέρες απολάμβανα μαζί της αυτές τις τελευταίες μέρες, πριν τις εξετάσεις.Τότε που κάναμε κοπάνες, λέγαμε τις ατάκες μας, ζούσαμε την στιγμή.Όπως λέει και το τραγούδι μας.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια στιγμή πάνω στα παγκάκια, να είμαστε ξαπλωμένες, να συζητάμε για τα μελλοντικά ΜΑΣ σχέδια.Ήταν απλά υπέροχη.Με αποδεχόταν ολοκληρωτικά και ένιωθα ότι η μία, συμπλήρωνε την άλλη...
Και τώρα που βρίσκομαι;Κάθομαι μέσα σε μια τάξη που ο καθένας κουβαλάει την τρέλα του.Δεν μπορώ να πω, όπως κάθε τέλος σχολικής χρονιάς, έμαθα πολλά.Αυτή την φορά υπερβολικά πολλά. Και πάνω απ΄ όλα να αντέχω.Όμως, θυμάμαι πολλές στιγμές που ένιωθα μόνη. Είναι σαρκαστικό και τρομαχτικό να βρίσκεσαι ανάμεσα σε άλλα 18 άτομα και να νιώθεις τέτοια μοναξιά. Έτσι δεν είναι;Ίσως επειδή είχα συνηθίσει να έχω κάποιον''δίπλα''μου ανοιχτό σε κάθε μου πρόβλημα,να ακούω τη φωνή της,να χαίρομαι μαζί της όταν εκείνη χαίρεται...Απορώ πως άντεξα ολόκληρη χρονιά μακριά της.Αλήθεια πως τα κατάφερες Άνια;
Μου λείπει ακόμα όμως.Θυμάμαι ακόμα την μέρα που μου είπε ότι του χρόνου θα αλλάξει σχολείο.Θύμωσα τόσο μαζί της.Το βλέμμα της.Πως θα ζούσα χωρίς αυτό; Εντάξει.Έστω την βλέπω ακόμα.Λίγες φορές μεν,αλλά την βλέπω.Και αυτό μου φτάνει.Έχουμε κρατήσει μια ''καλή''επικοινωνία και πραγματικά χαίρομαι γι΄ αυτό.Το καλύτερο είναι ότι όταν μιλάω μαζί της, ακόμα είτε μέσω τηλεφώνου ή fb, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...Αυτό με κάνει ευτυχισμένη.Προς το παρόν δηλαδή.
...Μακάρι να ήσουν εδώ Ειρήνη. Να σου τα έλεγα εσένα όλα αυτά, όχι σε ένα ηλίθιο τετράδιο. Δεν είσαι όμως. Η απουσία σου,έγινε τρόπος ζωής...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου