Βρίσκομαι πλέον μακριά.Αρκετά μακριά για να σκεφτώ,να ονειρευτώ,να γεμίσω εφόδια,να γνωρίσω καινούρια πράγματα και ανθρώπους.Έδω πέρα νιώθω εντελώς ανεξάρτητη.Ακόμα και το στομάχι μου λατρεύει αυτή εδώ την κατάσταση.Το κεφάλι μου ακόμα πονάει λιγάκι απο το χθεσινό βραδινό Mojito.Κάθε μέρα έχω να κάνω πολλά,να πάω σε πολλά μέρη,να κάνω καινούρια πράγματα.Ίσως αυτό τελικά ζητάω από την τρελή και πολύπλοκη ζωή μου,αδρεναλίνη αλλά και ισυχία.Το καθένα όποτε το θέλω την στιγμή που το θέλω.Καθώς βρισκόμουν στο αεροπλάνο και πετούσα πάνω από τα σύννεφα,συνειδητοποίησα πόσο μικρός,όμορφος και καμιά φορά ανούσιος μοιάζει ο κόσμος.Όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας μας τρομάζουν,μας ελαχιστοποιούν σαν προσωπικότητες και μόνο μια αληθηνή απόδραση μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε την πραγμαική αξία τους.Την μηδαμινή.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε,και εννοώ αληθηνά και αμετάκλητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου