Θυμάμαι τέλεια κάθε στιγμή μαζί του.Τα χείλη του,τα γαλάζια του μάτια,το χαμόγελο του,τις άκρες των δαχτύλων του. Χρειάστηκε όμως να περάσουν ολόκληρα 17 χρόνια,για να γνωρίσω τα χρώματα και την όψη της ψυχής του.Δεν ήξερα ότι τον είχα,δεν φανταζόταν ότι υπάρχω για αυτόν.Και να που η ζωή τα έπλασε έτσι,που μου τον χάρισε τη στιγμή που τον είχα ανάγκη περισσότερο από ποτέ.Ποτέ δεν ένιωθα να τον χρειάζομαι,ακόμα και όταν ήμουν ένα μικρο κοριτσάκι.Μόνο όταν μεγάλωσα,ένιωσα αισθητή την απουσία του.Όποτε πρέπει να είμαι ευγνώμων,που η μεγαλύτερη μου αδυναμία τώρα έχει γίνει ασπίδα,τώρα που ξέρω ότι νοιάζεται πραγματικά για μένα.Βέβαια,η ζωή είναι αρκετά σκύλα.Τον κρατάει μακριά μου,γερά δεμένο.Αυτό όμως,δεν πρόκειται ποτέ να με σταματήσει να με κάνει να θέλω να είμαι μαζί του.Να γίνονται όλα ξανά και ξανά.Να ζούμε μαζί,όπως εκείνες τις 3 εβδομάδες.Να έρχεται κάθε πρωί στο δωμάτιο μου και ενώ εγώ κοιμάμαι(η προσποιούμαι ότι κοιμάμαι)να αρχίζει να με χαιδεύει και να με φιλάει,μέχρι να ξυπνήσω...Να ετοιμάζουμε μαζί πρωινό και να μου βάζει στο πιάτο μαρμελάδα κεράσι που ξέρει πόσο μου αρέσει...Να φεύγουμε από το σπίτι χωρίς κάποιο δεδομένο προορισμό...Να βάζει στο αμάξι τη μουσική που μου αρέσει στο φούλ...Να μου μιλάει για τη δύσκολη ζωή του...Να κάνει ότι του ζητάω αμέσως...Να με γεμίζει με συμβουλές και ελπίδες που με κάνουν να αναρωτιέμαι...Να καθόμαστε έως τις 3 το βράδυ μιλώντας και βλέποντας ταινίες...Να τον κοιτάω και να καταλαβαίνω πόσο με χρειάζεται στην ζωή του...Να φέρεται σαν ένα 18χρονο αγόρι όταν είναι μαζί μου...Να σχεδιάζουμε που θα ταξιδέψουμε τον άλλο χρόνο μαζί...Να νιώθω ασφάλεια κάθε φορά που μου κρατάει το χέρι...Να μου λεεί ότι είναι ικανός να τα παρατήσει όλα προκειμένου να είναι μαζί μου...Να νιώθω γαλήνη όταν μου χαιδεύει τα μαλλιά...και...να ξέρω πως υπάρχει κάποιος άνθρωπος που νιώθει,σκέφτεται,αισθάνεται και συγκινείται όπως εγώ...
Ευχαριστώ για όλα,ζωή.Πρώτη φορά νιώθω τέτοια ευγνωμοσύνη.Πρώτη φορά είδα την ζωή μου από όλες τις μεριές της.Πρώτη φορά,νιώθω τόσο δυνατή και έχω τόση αυτοπεποίθηση.Πρώτη φορά,νιώθω τόσο ευτυχισμένη...
...και ας μου λείπει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου