Σκέφτομαι ρεαλιστικά,χωρίς σταματημό και παρατηρώ τις ζωές των πιο κοντινών μου ανθρώπων,πάντα γύρω μου.Υποτίθεται,πως στόχος του καθένα είναι να κάνει ότι περνάει από το χέρι του,προκειμένου να νιώθει όσο το δυνατόν γίνεται πιο ''εντάξει''στην ζωή του.Και δεν μπορώ να πω ότι δεν προσπαθούν.Αντιθέτως,κάνουν τα πάντα για ένα μικρό,έστω χαμόγελο.Όμως,όποιον και να ρωτήσω αν νιώθει ικανοποιημένος με την ζωή του,μου απαντάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο,αφού κάνει ένα σύντομο playback στην ταινία της ζωής του.
Τους λυπάμαι όμως.Τόσο πολύ που θέλω να τους πάρω μακριά απ' όλα αυτά,να τους βγάλω από το μονόδρομο που έχουν επιλέξει,να ορκιστώ να τους προστατεύω για όσο αντέχω,να γίνω φύλακας άγγελος τους.Δεν ξέρω όμως αν είναι ικανοί να τα παρατήσουν όλα,να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στην χαμένη υπαρξή τους.Οι περισσότεροι άνθρωποι που με ξέρουν,με θεωρούν δειλή,υποστηρίζουν ότι δεν παίρνω ρίσκα.Όμως,αδυνατούν να καταλάβουν ότι από ένα μεγάλο σοβαρό ρίσκο σε αυτήν την ηλικία,περισσότερα μπορείς να χάσεις από το να κερδίσεις.Είναι αρκετά ξεροκέφαλο να βάζεις σε ένα τρυπάκι ότι πολύτιμο έχεις μέχρι τώρα.Παρόλα αυτά,δεν μπορώ να πω ότι είμαι άνθρωπος της λογικής,πιο πιθανόν της παράνοιας,κατά τους ''λογικούς'' της εποχής.Έχω αμέτρητα αισθήματα,που κάθε μέρα εξελίσσονται,ελέγχονται,χάνονται,ξεχνιούνται,μεγαλώνουν,
ξαναγεννιούνται.
Αγαπάω,ζηλεύω,κλαίω,γελάω,στεναχωριέμαι,νευριάζω,αγχώνομαι όπως κάθε άνθρωπος άλλα νιώθω ότι ο τρόπος που σκέφτομαι δεν συμβαδίζει με κανέναν άλλο ανθρώπινο χαρακτήρα.Μπορώ την μια στιγμή να φέρομαι διπλωματικά σαν μια ώριμη γυναίκα,και την άλλη να αντιμετωπίζω μια κατάσταση σαν ένα 9χρονο κοριτσάκι.Όμως, παρ όλη την κυκλοθυμικότητα που με εκφράζει,κάποιοι έχουν μάθει να με εμπιστεύονται σοβαρά,πειθαρχημένα στην ζωή τους.
Δεν ξέρω τι φταίει.Ίσως αυτή η μουσική,ίσως η βότκα λεμόνι που διάλεξα για απόψε,ίσως η μοναξιά,ίσως ακόμα μια όμορφη βραδιά που διάλεξα να μείνω μόνη σπίτι,αντί να βγω με την παρέα μου.Κάποιες στιγμές χρειάζεσαι απλά μια ανάσα,να τιθασεύσεις τον χρόνο που περνάει μέρα με την μέρα,στιγμή με τη στιγμή.Εγώ προτιμώ αναμμένα κεριά,ασπρόμαυρες φωτογραφίες,σκέψεις που σε αγγίζουνε...
Как опиyм.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου