Διχασμός.

Και έτσι αλλάζει.Πάνε όλα όπως τα περιμένεις.Αλλά νεοι φραγμοί μπαίνουν ξανά μπροστά σου. Εντάξει,έχω καταλάβει ότι είναι τρομερά αναπάντεχα δύσκολο να φτάσεις στο τέλειο.Σκέφτομαι πολλά τελευταία και έχω συνειδητοποιήσει πως πολλά πρόσφατα γεγονότα,με έκαναν να φέρομαι άσχημα και άδικα σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.Δεν θέλω όμως να συνεχιστεί έτσι η κατάσταση.Τα λάθη ξέρω ότι είναι να γίνονται,αλλά έως εκεί.


Ίσως φταίει το γεγονός ότι είμαι υπερβολικά καχύποπτη με τους ανθρώπους,δεν έχω μάθει να εμπιστεύομαι κανέναν.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να αποδεχτώ αυτούς που αληθινά νοιάζονται για μένα.Σαν να δυσκολεύομαι να παραδεχτώ κάποια πράγματα.


Ίσως φταίει ο θυμός.Που κάποιες φορές με κυριεύει και ξεχνάω όλα τα υπόλοιπα.


Ίσως το ότι έχω κάποια κόμπλεξ,που ακόμα δεν γνώριζα ότι έχω.








Ότι και να είναι πάντως,ξέρω ότι πρέπει να το πολεμήσω.Άλλωστε έβαλα ξανά καινούριους στόχους.Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου.




Η ζωή με περιμένει,
το ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνω τέλεια αλλά γαμώτο,γιατί να έχει σημασία αυτό...?
Θέλω να ζω σαν αυτό που γεννήθηκα.