Εθισμός.

   Σαγηνευτικά συναισθήματα που ξεκινούν σαν αστραπή όταν συνδεόμαστε είτε ψυχικά είτε σωματικά με κάτι.
Δεν θέλω να μιλήσω για εξαρτησιογόνες ουσίες,δεν έχω καμία διάθεση να γεμίσω αυτό το μπλογκ κατάθλιψη και μιζέρια.
Προτιμώ να αναφερθώ γενικά στον ορισμό του ''εθισμού'' και στα πελάγη αισθημάτων που οδηγεί.
Σαν άνθρωποι,και ειδικά εμεις οι νέοι,αγαπάμε να κάνουμε κάποια πράγματα που μας ευχαριστούν,που γεμίζουν κάποιο αδιέξοδο,που καμιά φορά παραδοχόμαστε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς αυτά.
Καμιά φορά,η αδυναμία και η έλλειψη ψυχικής δύναμης,οδηγούν στη υιοθέτηση αρνητικών εθισμών και απαράλλακτος καθοριστικός παράγοντας είναι η επιμονή.
Ο εθισμός σπάνια παραμένει στάσιμος και καθώς εξελίσεται γίνεται τρόπος ζωής.
Επειδή θέλουμε να ξεφύγουμε από τον πόνο, αναζητούμε εμπειρίες που μεγιστοποιούν τα θετικά συναισθήματα και ελαχιστοποιούν τα αρνητικά.
Ο εθισμένος άνθρωπος προσπαθεί να έχει υπό τον ελέγχο του τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.

   Αναμφισβήτητα,η φύση του εθισμού είναι σαγηνευτική.
Όμως,σκεφτείτε αν πραγματικά κάποιες στιγμές ηδονής και υποτιθέμενης απόλυτης κυριαρχίας,αξίζουν τόσο για να την ανταλλάξετε με μια ζωή.


Μια ζωή που στο κάτω κάτω,ότι και να σας συμβαίνει και που ότι και να περνάτε,θα είναι ΜΙΑ.

Και τώρα Γαλήνη.


Όπως είχε πει και ο Σεφέρης.




...