7 Φαντάσματα.

Περπατούσε ξυπόλητη,χαζεύοντας τα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης και παρατηρώντας όλους εκείνους που είχαν αφήσει τα σπίτια τους για μια βόλτα αυτή τη μαγευτική βραδιά. Η ώρα 9. Άρχισε να νιώθει τα πόδια της παγωμένα και σταμάτησε αναζητώντας ένα μοναχικό παγκάκι για να καθίσει.Στο βάθος του δρόμου παρατήρησε μια παράξενη σκιά. Ήταν η σκιά ενός άνδρα,γέρικου και μεγαλόσωμου.Της έκανε εντύπωση που κάποιος άλλος εκτός από εκείνη,βρισκόταν εκεί μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος διαλούσε τη μοναξιά της. Δεν τον φοβήθηκε. Το μόνο που την ανησύχησε ήταν μήπως εκείνος ήθελε να μείνει μόνος του,να μην τον ενοχλήσει κανένας.Σκέφτηκε ότι ίσως ήταν από εκείνους τους άνδρες που προτιμούν να είναι μόνοι είτε για να σκεφτούν κάτι που τους απασχολεί, είτε για να λύσουν κάποιο πρόβλημά τους. Το ενοχλητικό όμως τσίμπημα στα πόδια από το κρύο,δεν την άφησε να το φιλοσοφήσει περαιτέρω. Τον πλησίασε σιωπηλή και κάθησε απέναντί του.Σήκωσε το βλέμμα της και κοίταξε τα μάτια του που γυάλιζαν σαν αστέρια μέσα στο σκοτάδι. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι χρώμα είχαν και αυτό την έκανε να απορεί. Κοντά του όμως ένιωθε ηρεμία.Ήταν σίγουρη ότι δεν ήταν ακόμα ένα φάντασμα στο δρόμο της όπως όλα τα άλλα.Ήταν αρκετά εξουθενωμένη για να δεχτεί ακόμα ένα πλήγμα στην ζωή της. Γιατί όσα και να της στέρησαν τα φαντάσματα που πέρασαν από την ζωή της,ποτέ δεν έπεσε.Ναι την πλήγωσαν.Και πολύ μάλιστα.Το καθένα την τρόμαξε,την δοκίμασε,την χτύπησε και προσπάθησε να την αποτελειώσει με τον δικό του τρόπο.Όμως εκείνη ξέφυγε.


Και όχι από ανάγκη,αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση.
Τώρα ξέρει και είναι βέβαιη ότι η μορφή που κάθεται απέναντί της δεν είναι ακόμα μια πλάνη,αλλά ένα πλάσμα αδύναμο.Αδύναμο για εκείνη.