Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε τον τελευταίο καιρό.Σαν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να αλλάξανε...ή μήπως άλλαξα εγώ? Τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο μίσος όσο δεν έχω νιώσει σε όλη μου τη ζωή.Και αυτό ενώ προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου ξανά σε μια τάξη.Ποτέ όμως δεν έρχεται κάτι όπως το περιμένω.Βαρέθηκα όμως η μοίρα,η διάθεση και η ελπίδα που κρατώ να εξαρτάται από άλλους ανθρώπους.Θέλω η ζωή μου να είναι μονάχα στα δικά μου χέρια,πουθενά αλλού.Δεν ενοχλώ,ούτε ενόχλησα ποτέ κανέναν και για αυτό θέλω ισότητα,ή μάλλον να σταματήσουν όλοι να παρεμβαίνουν στην ζωή μου.Έχει γίνει κουραστικό.Ξυπνάω,σηκώνομαι,χτυπάει το τηλέφωνο και πιάνω την καρδιά μου για τα νέα που θα μου φέρει ακόμα μια καινούρια μέρα.Δεν το θέλω αυτό.Μισώ τις ''εκπλήξεις''που μου κόβουν την ανάσα,και κυρίως τις αλλαγές.Αλλαγές που γίνονται χωρίς την δική μου συγκατάθεση.
Και έτσι όταν όλο αυτό γίνεται και επαναλαμβάνεται για πολύ καιρό,με φέρνει κοντά στα όρια μου.Ξεχνάω κάθε ευγένεια και σεβασμό και φέρομαι όπως μου φέρονται.Καταλήγεις να χάνεις κάτι,να κάνεις την καρδιά σου θρύψαλα κομμάτια.Αλλά κερδίζεις έδαφος.
Καμιά φορά όμως χρειάζεται.Και να θυμώσεις,και να τσακωθείς,και να απαιτήσεις σεβασμό και να σηκώσεις ανάστημα.Μόνο έτσι θα διεκδικήσεις και θα σταματήσεις συμπεριφορές που νιώθεις ότι δεν σου αξίζουν.
Γιατί κανένας λαός δεν πήγε μπροστά με σκυμμένο το κεφάλι,χωρίς καμία επανάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου