Innocent pleasures.

Γιούχου, επιτέλους γράφω. Μα πως θα μπορούσα να μην γράψω τέτοια μέρα. Όλα αυτές οι μέρες,αποτελούν μεγάλη πηγή έμπνευσης. Το άρωμα του κεριού με βατόμουρο σε συνδυασμό με άφθονη εμπιστοσύνη και αισιοδοξία για τη ζωή, με τραβάνε στη γραφή.Ακόμα και η μπύρα(δεν μπορώ να αναφερθώ σε εταιρεία λόγω πνευματικών δικαιωμάτων χοχο) μου φαίνεται δελεαστική. Αν και συνεχίζω να απορώ από τα 15 μου, τότε που πρωτοδοκίμασα, γιατί οι άνθρωποι πίνουν μπύρες.Πάντα μου φαινόταν ότι η γεύση της είναι τόσο βαρετή, δεν προκαλεί κανενός είδους ερεθισμό στον ουρανίσκο. Ίσως, για αυτό οι άντρες συνδιάζουν καναπέ-τηλεόραση-μπύρα. Ας μην ξεφεύγω όμως. Η περίοδος αυτή της ζωής μου έχει κάποια σκαμπανευάσματα διάθεσης, αλλά επικρατούν όμορφες σκέψεις επί το πλείστον. Πέρασα μια δύσκολη περίοδος αναπροσαρμογής αλλά το να βασιστώ στα πόδια μου ήταν η καλύτερη θεραπεία. Τελικά η πραγματική ευτυχία έρχεται από μέσα μας, από τις ίδιες μας τις δυνάμεις. Είναι ανόητο το γεγονός ότι εμείς την αναζητούμε συνεχώς σε υλικά αγαθά, σε άλλα πρόσωπα πολύ πέρα του δικού μας. Η πραγματικότητα που πλησιάζει της ευτυχία, γιατί απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει για τον κόσμο των ανθρώπων,είμαστε τρομερά αχάριστοι,βρίσκεται στα δικά μας χέρια, στην πρώτη πρωινή σκέψη,στο τι θα σκεφτούμε όταν κοιταχτούμε βιαστικά στον καθρέπτη πρίν φύγουμε για δουλειά. Αν πεις ''Άννα,μπορείς να τα καταφέρεις'',είσαι ήδη στο σωστό μέρος. Λίγο πολύ, τελικά είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η μοναχικότητα όμως είναι προτέρημα λίγων ατόμων. Είναι για αυτούς που βλέπουν πέρα το χρώμα των ματιών και των μαλλιών τους στην αντανάκλαση του νερού. Είναι για αυτούς που αναγνωρίζουν μέσα τους τα θετικά και αρνητικά τους κομμάτια. Βασίζονται στα θετικά για να πλησιάσουν την ουτοπία τους και αντικρίζουν τα αρνητικά τους με βλέμμα συμμαχικό,όχι εχθρικό, προσπαθώντας να τα ελαττώσουν σε σημείο λογικό. Το πιο ενδιαφέρον όμως σε αυτό το παιχνίδι του εαυτού το άφησα για το τέλος. 




Είναι ο ορισμός της τύχης και τα όσα φέρνει στη ζωής μας. Οι δοκιμασίες, τα πάθη, τα αγεφύρωτα χάσματα,τα χαμένα και κερδισμένα κομμάτια της. Είναι αυτό που μας βάζει καθημερινά να επαναπροσδιοριζόμαστε,να ψάχνουμε,να μαθαίνουμε και να ξαναψάχνουμε βαθιά μέσα μας. Χωρίς αυτό,θα ξεχνούσαμε ότι φτάσαμε όλο και πιο κοντά στην ''ευτυχία''. Δεν θα μαθαίναμε ποτέ ότι οι μεγαλύτερες απολαύσεις,βρίσκονται μέσα μας.

Σαν κύματα που σκάνε.

   Η αλήθεια είναι ότι έχω αρκετό καιρό να γράψω. Το γεγονός αυτό δεν οφείλεται σε κάποια έλλειψη έμπνευσης, περισσότερο σε έλλειψη χρόνου. Γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτή τη περίοδο αναγνωρίζω πληθώρα δημιουργικών σκέψεων και ατίθασης φαντασίας. Πρέπει να πω ότι μου αρέσει. Μου αρέσει τρελά η ζωή μου όλη αυτή τη περίοδο. Η φοιτητική ζωή είναι πραγματικά ένα όνειρο. Ένα όνειρο που δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις αν δεν το ζήσεις. Αλλά να το ζήσεις στο έπακρο, με κάθε τρέλα, φαντασίωση και ίλιγγο που μπορεί να σου προσφέρει.

    Το καλύτερο από όλα βέβαια, είναι ότι συνειδητοποιώ ότι αυτή τη περίοδο για πρώτη φορά έχω ως προτεραιότητα τον εαυτό μου και κάνω πράγματα για μένα. Αχ πόση ζωή με γεμίζει αυτό! Πρώτη φορά ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν βαθιά κρυμμένες. Ακόμα, ομολογώ ότι πρώτη φορά βλέπω ότι καμιά φορά η επιπολαιότητα, τα λάθη και σφάλματα του παρελθόντος μπορούν να σε φέρουν τόσο μπροστά  στη ζωή. Γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω πλήρης και ολοκληρωμένη από κάθε άποψη. Αξέχαστα ξενύχτια, υπολογίσιμοι φίλοι, αμέτρητες παρέες, αφοσίωση σε πράγματα που λατρεύω όπως ο αθλητισμός και τύχη να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους με έφεραν ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που πάντα ήθελα να γίνω και να είμαι. Η ανεξαρτησία και ελευθερία της φοιτητικής και ανέκαθεν ζωής, σου μαθαίνει να στέκεσαι προπάντων στα δικά σου πόδια και έπειτα να ανοίγεις τα φτερά σου για να πετάξεις…

Γιατί την πραγματική ευτυχία την βρίσκεις και την ξεχωρίζεις αφού έχεις περάσει κάποια σοκάκια του έρεβου. Όταν ξεφεύγεις από κάθε παλιά υποταγή και αρχίζεις να ελπίζεις, να μην φοβάσαι κανέναν, να μάθεις να συγχωρείς, να αγαπάς τον εαυτό σου στο μάξιμουμ και να αγωνίζεσαι ως το τέρμα για το δίκιο σου. Τότε όλα ξαφνικά γίνονται πιο όμορφα, και απλά απολαμβάνεις τη ζωή. Σαν την ηρεμία στη θάλασσα μετά από τα κύματα που σκάνε άγρια και βιαστικά …

Ολέθριες παγίδες.

    Όταν μπαίνουν νέα δεδομένα στη ζωή, αυτά που ΕΣΥ θεωρούσες δεδομένα αλλάζουν και από δεδομένα γίνονται τυχαία περιστατικά, συγκυρίες και συμπτώσεις. Με τη λήξη των πανελλαδικών βρισκόμουν αρχικά σε μια περίοδο αναμονής -για την ακρίβεια- ατελείωτης αναμονής. Έπειτα,με το πέρασμα του χρόνου ήρθαν στο προσκήνιο μέρες ξεγνοιασιάς και απόλυτης ευτυχίας. Είχα αφήσει τις ελπίδες πως θα περνούσα στη σχολή που ήθελα για την τελευταία μέρα του Αυγούστου.
  Μμμ. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος κύλισαν πραγματικά υπέροχα. Όλη η δυσκολία της φετινής χρονιάς και τα απανωτά ξενύχτια διαβάζοντας τα μαθήματα της κατεύθυνσης ξεπληρώθηκαν με με ατελείωτα υπέροχα ξενύχτια τις όμορφες καλοκαιρινές βραδιές, τις βόλτες με τις ξαδέρφες μου, τις στιγμές πλάι στο αγόρι μου. Το καλύτερο όμως είναι που κατάφερα να συνδυάσω όλα αυτά με στιγμές εργασίας δουλεύοντας ολόκληρο τον Αύγουστο αλλά και με στιγμές αφιερωμένες αποκλειστικά στον εαυτό μου. Κατάφερα να αδειάσω εντελώς το μυαλό μου αλλά και να δω τον εαυτό μου σε κατάσταση πλήρης ανεμελιάς. 
  Και η αλήθεια είναι πως έχω εκπλαγεί. Συνειδητοποίησα πως η αυτοπεποίθησή μου έχει φτάσει στο ζενίθ της και ότι μπορώ να επικοινωνώ άψογα με ανθρώπους που ταιριάζω. Το γεγονός ότι συνεναστραφόμουν με ηλίθιους μου έφερνε καμιά φορά στο μυαλό τη σκέψη ότι δεν έχω το στοιχείο της κοινωνικότητας στον χαρακτήρα μου. Χα,κι όμως.Αποδείχθηκε τεράστιο ψέμα και μπορώ να δηλώσω περήφανη για αυτό. Απλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για μας, ούτε και μας αξίζουν.
  Βέβαια,ο εαυτός μου με εξέπληξε και από άλλη άποψη. Νιώθω πολλές φορές μεγάλη αδυναμία απέναντι σε κάποιους ανθρώπους με αποτέλεσμα να πράττω όχι ότι θέλω εγώ, αλλά αυτοί.Έτσι την πάτησα από κάποια άτομα και οδηγήθηκα σε λάθη σκληρά. Ευτυχώς όμως που κάποιοι άνθρωποι με αγαπάνε πραγματικά και αυτό φαίνεται από τις πιο μικρές τους πράξεις καθημερινά.
  

...Ήρθε ο αγαπημένος μου Σεπτέμβρης και τώρα πια είναι γνωστό ότι πέρασα στην σχολή που τόσο ήθελα. Μπροστά μου ανοίγονται νέες πόρτες μέσω την οποίων μου δίνεται η δυνατότητα να ζήσω τη ζωή μου όπως μόνο ΕΓΩ θέλω. Όμως, αυτό σημαίνει ότι από εδώ και πέρα πρέπει να πράττω με υπευθυνότητα,λογική, ωριμότητα και σεβασμό προς αυτούς που το αξίζουν. Αλλά πάνω απ'όλα δεν πρέπει να ξεχνάω το ΠΟΙΑ είμαι και το τι ζητάω.

Μόνο έτσι θα μπορέσω να αποφύγω τις παγίδες που βρίσκονται μπροστά από κάθε ανοιχτή πόρτα.Παγίδες που εν τέλη μπορούν να αποβούν ολέθριες.

Χαμένη σε δύο μάτια.

Προσπαθώ να κόψω ένα κομμάτι από το γλυκό,ενώ εκείνος έρχεται και αρχίζει να με πειράζει. Γελάμε δυνατά,χαμογελάμε.''Σαν'' να μην άλλαξε τίποτα.Κάποια στιγμή σταματάμε και οι δύο και κοιταζόμαστε στα μάτια. Παρατηρώ πόσο όμορφα μάτια έχει και νιώθω να χάνομαι σε αυτά.Σαν να σταματάει ξαφνικά ο χρόνος,όπως γίνεται στις ταινίες.Είχα καιρό να νιώσω έτσι.Να μην θέλω να ξεφύγω από την άβυσσο των σμαραγδένιων του ματιών. Να μένω χαμένη εκεί για πάντα...

Σπασμένες Σιωπές.

Είναι γεγονός ότι έχω μεγάλη και λανθασμένη ιδέα για την ανθρωπότητα. Οι περισσότεροι υποκρίνονται για κάτι που δεν είναι πραγματικά,γιατί φοβούνται μην δει ο κόσμος την αλήθεια,ενώ οι άλλοι είναι ο εαυτός τους,χάλια εξαρχής δηλαδή χωρίς να τους νοιάζει η γνώμη του κόσμου.Βέβαια,τι πιστευετε είναι καλύτερο...?Εγώ δεν ξέρω. Εξαρτάται το πόσο σε ενδιαφέρει ένας άνθρωπος. Από την άλλη,όπως είχε πει και κάποιος γνωστός φιλόσοφος...''Οσο περισσότερο γνωρίζω τους ανθρώπους,τόσο περισσότερο αγαπάω τα ζώα'' Γιατί τα ζώα δεν έχουν νου.Άρα δεν έχουν την προδιάθεση να σε βλάψουν,να σε ανταγωνιστούν,να σου κρύψουν την αλήθεια.

Αρκετά φιλοσοφικά για σήμερα όμως.Σκέφτομαι τόσο κάποια πράγματα και καταστάσεις που φτάνω στο επίπεδο της ψύχωσης.Με νοιάζουν άνθρωποι που δεν έχουν κάνει τίποτα ποτέ για μένα.Δίνω σημασία σε φλωράκια που κοιτάνε την πάρτη τους,και μόνο. Προσπαθώ να φέρομαι άψογα σε όλους,με ανταπόδωση? Κανένα σεβασμό.Όλοι κοιτάνε να σε κατασπαράξουνε,να νιώσουν δυνατότεροι.Το πιο αστείο είναι ότι κανείς τους δεν με ξέρει.Με βλέπουν ως κάποια που ειναι καλή μαθήτρια,σοβαρή,κοινωνική,αστεία και κάποιοι άλλοι ως το κορίτσι που της αρέσει να διαβάζει βιβλία,να βγαίνει σε κλάμπ και να ντύνεται κομψά.Ταμπελάκια κάθε είδους.Ομως,κανένα απο αυτά τα ταμπελάκια δεν με εκφράζει πλήρως...

Θα θελα να ζω σε άλλη χώρα...στην δική μου χώρα ας πουμε ή στην Ιταλία...να πηγαίνω μπαλέτο...να παίζω ακόμα πιάνο με τις ώρες...να κάνω πατινάζ...να διαβάζω Ελύτη και Χριστιανόπουλο...να ακούω ρώσσικα και ιταλικά τραγούδια...να ταξιδεύω σε όλον τον κόσμο...να έχω αληθινούς φίλους...τον πατέρα μου πάντα κοντά μου...να έχω ένα όπλο στην τσάντα μου...και ένα βιβλίο που να έχω γράψει δικά μου αποφθεγματα...

χα...θυμίστε μου μόνο να τα πραγματοποιήσω όλα αυτά...

Θρύψαλα.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε τον τελευταίο καιρό.Σαν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να αλλάξανε...ή μήπως άλλαξα εγώ? Τις τελευταίες μέρες νιώθω τόσο μίσος όσο δεν έχω νιώσει σε όλη μου τη ζωή.Και αυτό ενώ προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου ξανά σε μια τάξη.Ποτέ όμως δεν έρχεται κάτι όπως το περιμένω.Βαρέθηκα όμως η μοίρα,η διάθεση και η ελπίδα που κρατώ να εξαρτάται από άλλους ανθρώπους.Θέλω η ζωή μου να είναι μονάχα στα δικά μου χέρια,πουθενά αλλού.Δεν ενοχλώ,ούτε ενόχλησα ποτέ κανέναν και για αυτό θέλω ισότητα,ή μάλλον να σταματήσουν όλοι να παρεμβαίνουν στην ζωή μου.Έχει γίνει κουραστικό.Ξυπνάω,σηκώνομαι,χτυπάει το τηλέφωνο και πιάνω την καρδιά μου για τα νέα που θα μου φέρει ακόμα μια καινούρια μέρα.Δεν το θέλω αυτό.Μισώ τις ''εκπλήξεις''που μου κόβουν την ανάσα,και κυρίως τις αλλαγές.Αλλαγές που γίνονται χωρίς την δική μου συγκατάθεση.

Και έτσι όταν όλο αυτό γίνεται και επαναλαμβάνεται για πολύ καιρό,με φέρνει κοντά στα όρια μου.Ξεχνάω κάθε ευγένεια και σεβασμό και φέρομαι όπως μου φέρονται.Καταλήγεις να χάνεις κάτι,να κάνεις την καρδιά σου θρύψαλα κομμάτια.Αλλά κερδίζεις έδαφος.

Καμιά φορά όμως χρειάζεται.Και να θυμώσεις,και να τσακωθείς,και να απαιτήσεις σεβασμό και να σηκώσεις ανάστημα.Μόνο έτσι θα διεκδικήσεις και θα σταματήσεις συμπεριφορές που νιώθεις ότι δεν σου αξίζουν.

Γιατί κανένας λαός δεν πήγε μπροστά με σκυμμένο το κεφάλι,χωρίς καμία επανάσταση.

Χαμένη πανσέληνος.

Σήμερα είναι από τις μέρες που επιτέλους βρίσκω λίγο χρόνο να αναπολήσω τον χρόνο που πέρασε και να αρχίσω να κάνω νέα σχέδια.Και εκτος αυτού,δεν παραλήπτω το γεγονός ότι έχω τόσο καιρό να γράψω κάτι.Γιατί η ζωή τρέχει και θέλω να αφήνω κάποια αποτυπώματα της σε αυτό το μπλόγκ. Χάρη σε πολλά πήρα το θάρρος να το κάνω σήμερα αυτό. Είναι μια υπέροχη βραδιά σήμερα και όσοι είναι μέσα καλύτερα να το ξανασκεφτούν. Δεν ξέρουν τι χάνουν. Βέβαια,γούστα είναι αυτά. Κάποιοι σαν εμένα ίσως προτιμούν το φθινόπωρο. Αλλά και το καλοκαίρι, δεν ειναι και τόσο άσχημα.Βασικά είναι τέλεια.Με την προυπόθεση να μην έχεις έγνοιες,αγχος και ότιδήποτε περιττό στο μυαλό σου,που σου φέρνει δυσφορία.Αλλιώς,μοιάζει με ένα απλό πέρασμα χρόνου και ωρών.Σαν μια πανσέληνο δίχως νόημα και γοητεία,χωρίς χρώμα και λάμψη.Άρα μια χαμένη πανσέληνο.


Κάθε χρονιά με κάνει πιο δυνατή και με φέρνει πιο κοντά σε αυτό που θέλω να είμαι.Τι θέλω να είμαι..?Δεν γνωρίζω. Θα μάθουμε όμως, σύντομα.Δεν θέλω να παραλήψω το γεγονός ότι είμαι πολυ ευτυχιμένη.
Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο και αιτία,απλά υποσχέθηκα στο εαυτό μου,κάθε φορά που γελάω να θυμάμαι και το γιατί.

7 Φαντάσματα.

Περπατούσε ξυπόλητη,χαζεύοντας τα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης και παρατηρώντας όλους εκείνους που είχαν αφήσει τα σπίτια τους για μια βόλτα αυτή τη μαγευτική βραδιά. Η ώρα 9. Άρχισε να νιώθει τα πόδια της παγωμένα και σταμάτησε αναζητώντας ένα μοναχικό παγκάκι για να καθίσει.Στο βάθος του δρόμου παρατήρησε μια παράξενη σκιά. Ήταν η σκιά ενός άνδρα,γέρικου και μεγαλόσωμου.Της έκανε εντύπωση που κάποιος άλλος εκτός από εκείνη,βρισκόταν εκεί μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος διαλούσε τη μοναξιά της. Δεν τον φοβήθηκε. Το μόνο που την ανησύχησε ήταν μήπως εκείνος ήθελε να μείνει μόνος του,να μην τον ενοχλήσει κανένας.Σκέφτηκε ότι ίσως ήταν από εκείνους τους άνδρες που προτιμούν να είναι μόνοι είτε για να σκεφτούν κάτι που τους απασχολεί, είτε για να λύσουν κάποιο πρόβλημά τους. Το ενοχλητικό όμως τσίμπημα στα πόδια από το κρύο,δεν την άφησε να το φιλοσοφήσει περαιτέρω. Τον πλησίασε σιωπηλή και κάθησε απέναντί του.Σήκωσε το βλέμμα της και κοίταξε τα μάτια του που γυάλιζαν σαν αστέρια μέσα στο σκοτάδι. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι χρώμα είχαν και αυτό την έκανε να απορεί. Κοντά του όμως ένιωθε ηρεμία.Ήταν σίγουρη ότι δεν ήταν ακόμα ένα φάντασμα στο δρόμο της όπως όλα τα άλλα.Ήταν αρκετά εξουθενωμένη για να δεχτεί ακόμα ένα πλήγμα στην ζωή της. Γιατί όσα και να της στέρησαν τα φαντάσματα που πέρασαν από την ζωή της,ποτέ δεν έπεσε.Ναι την πλήγωσαν.Και πολύ μάλιστα.Το καθένα την τρόμαξε,την δοκίμασε,την χτύπησε και προσπάθησε να την αποτελειώσει με τον δικό του τρόπο.Όμως εκείνη ξέφυγε.


Και όχι από ανάγκη,αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση.
Τώρα ξέρει και είναι βέβαιη ότι η μορφή που κάθεται απέναντί της δεν είναι ακόμα μια πλάνη,αλλά ένα πλάσμα αδύναμο.Αδύναμο για εκείνη.

Χορεύοντας στον δρόμο.

Γυρνάω από το φροντιστήριο.Αρχίζω να κατηφορίζω από τον δρόμο,όταν ξαφνικά παρατηρώ πόσο ιδιαίτερα όμορφη είναι η νύχτα σήμερα.Είναι λες και το φεγγάρι μας ζητάει να σταματήσουμε οτιδήποτε και αν κάνουμε,να στραφούμε σε αυτό,να ξεχάσουμε όλα τα άλλα.Παράλληλα,παίζει ένα πολύ δυνατό κομμάτι,το ''What makes you beautiful''και όλα φαντάζουν τόσο ιδανικά.Και ας ξέρω πως αύριο πρέπει να ξυπνήσω από τις 7,να υποδεχτώ ακόμα μια καινούρια μέρα που δεν ξέρω τι θα μου φέρει.Σε λίγο ξεκινάνε οι εξετάσεις,αλλά δεν έχει αρχίσει να με αγχώνει αυτό το γεγονός.Παρόλο που όλα είναι μεταβλητά στην ζωή μου,ξέρω δύο βασικά πράγματα. Ότι εκείνος θα μου πει ''όνειρα γλυκά'' και ότι αυτή η νύχτα θα κλείσει ήρεμα.Μα ναι,πόσο μου αρέσει όταν υπάρχει ηρεμία.Πόσο μου αρέσει όταν  περπατάω σε έναν δρόμο και δεν είναι κανείς.Έτσι,μπορώ να χορεύω άφοβα.

Και να το απολαμβάνω.

Αποτσίγαρα ανεξιχνίαστων υποθέσεων.

Συνειδητοποίησα τον δρόμο από τον οποίο πηγάζουν τα περισσότερα μου προβλήματα.Και αυτό δεν είναι κάτι άλλο πέρα από την χαρακτηριστική ''δύναμη της συνήθειας''.Πρόσφατα κατάλαβα,πως τις περισσότερες φορές μένω στάσιμη σε μία κατάσταση,ενώ εκείνη προχωράει.Με άλλα λόγια,σταματάω την ζωή μου στα λόγια,τις πράξεις και στις συνθήκες που με βολεύουν,σαν να παίρνω θέση άμυνας απέναντι σε καθετί δυσανασχετεί τη ζωή μου.Όμως δεν είναι πάντα έτσι.Άλλες φορές πάλι,απλώς συνηθίζω σε κάποια πράγματα.Φοβάμαι και δεν αντέχω καθόλου τις αλλαγές.Είναι ότι χειρότερο για μένα μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητες και αλλαγές,χωρίς να θέλω να πω ότι μ'αρέσει η μονοτονία και ο συντηρητισμός.Ονειρεύομαι μια δραστήρια ζωή,όπως οι περισσότεροι νέοι φαντάζομαι,αλλά θέλω κάποια συναισθήματα και ανθρώπους δεμένα καλά μαζί μου.Αυτά μου θυμίζουν και την δική μου ύπαρξη.Όταν όμως γίνεται κάτι και έρχονται τα πάνω κάτω,προσπαθώντας να προσεγγίσω το καινούριο είμαι αναγκασμένη να μετουσιώσω κάποιο κομμάτι μου,να το θυσιάσω,να το τροποποιήσω.

Και όλα αυτά γιατί η ζωή προχωράει,και με τραβάει από το σβέρκο μαζί της.

Time,time,time.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει.Τελευταία έχω αρχίσει να χάνω την αίσθηση του χρόνου.Πάντα,όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,είχα διαρκώς σταθερή σχέση με το ρολόι.Και αυτό γιατί δεν το χρειαζόμουν,δεν ήμουν εξαρτημένη από τους δείκτες του.Παρόλο που είναι από τα αγαπημένα μου αξεσουάρ,είναι γεγονός ότι προφανώς δεν το φοράω ποτέ για την ακριβή χρήση του.Και αυτό γιατί ξέρω πάντα τι ώρα είναι,καθαρά απο ένστικτο.Κάποιες φορές πέφτω τόσο μέσα με την ώρα,που τρομάζω και νιώθω ότι έχω ένα χρονόμετρο μέσα στο μυαλό μου.Χμ,βέβαια τελευταία δεν είναι ακριβώς έτσι.Χάνω μεγάλα κομμάτια της ώρας και δεν ξέρω γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό.Μου έρχεται συχνά στο μυαλό η σκέψη,πως ίσως να οφείλεται σε κάτι που πιθανόν θα έρθει ή έρχεται.Σαν μια εσωτερική προετοιμασία για κάποια γεγονότα.Γιατί η αλήθεια είναι ότι φρικάρω κάπως με όλη αυτήν την κατάσταση.Παντού γίνεται χαμός,όνειρα γκρεμίζονται πριν καν γίνουν πραγματικότητα.Για να είναι ειλικρινής όμως,χαίρομαι κιόλας για κάποιον απροσδιόριστο λόγο.Ίσως όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα να βγάλουν κάτι καλό στο τέλος,άλλωστε το γνωστό ρητό λέει πως όλα γίνονται για κάποιον λόγο.




Θα δείξει.
Δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα ακόμη.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ο χρόνος κυλάει και δεν μπορώ να τον υπολογίσω πλέον.




Όμως,σίγουρα κυλάει αντίστροφα.

Εθισμός.

   Σαγηνευτικά συναισθήματα που ξεκινούν σαν αστραπή όταν συνδεόμαστε είτε ψυχικά είτε σωματικά με κάτι.
Δεν θέλω να μιλήσω για εξαρτησιογόνες ουσίες,δεν έχω καμία διάθεση να γεμίσω αυτό το μπλογκ κατάθλιψη και μιζέρια.
Προτιμώ να αναφερθώ γενικά στον ορισμό του ''εθισμού'' και στα πελάγη αισθημάτων που οδηγεί.
Σαν άνθρωποι,και ειδικά εμεις οι νέοι,αγαπάμε να κάνουμε κάποια πράγματα που μας ευχαριστούν,που γεμίζουν κάποιο αδιέξοδο,που καμιά φορά παραδοχόμαστε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς αυτά.
Καμιά φορά,η αδυναμία και η έλλειψη ψυχικής δύναμης,οδηγούν στη υιοθέτηση αρνητικών εθισμών και απαράλλακτος καθοριστικός παράγοντας είναι η επιμονή.
Ο εθισμός σπάνια παραμένει στάσιμος και καθώς εξελίσεται γίνεται τρόπος ζωής.
Επειδή θέλουμε να ξεφύγουμε από τον πόνο, αναζητούμε εμπειρίες που μεγιστοποιούν τα θετικά συναισθήματα και ελαχιστοποιούν τα αρνητικά.
Ο εθισμένος άνθρωπος προσπαθεί να έχει υπό τον ελέγχο του τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.

   Αναμφισβήτητα,η φύση του εθισμού είναι σαγηνευτική.
Όμως,σκεφτείτε αν πραγματικά κάποιες στιγμές ηδονής και υποτιθέμενης απόλυτης κυριαρχίας,αξίζουν τόσο για να την ανταλλάξετε με μια ζωή.


Μια ζωή που στο κάτω κάτω,ότι και να σας συμβαίνει και που ότι και να περνάτε,θα είναι ΜΙΑ.

Και τώρα Γαλήνη.


Όπως είχε πει και ο Σεφέρης.




...

Διχασμός.

Και έτσι αλλάζει.Πάνε όλα όπως τα περιμένεις.Αλλά νεοι φραγμοί μπαίνουν ξανά μπροστά σου. Εντάξει,έχω καταλάβει ότι είναι τρομερά αναπάντεχα δύσκολο να φτάσεις στο τέλειο.Σκέφτομαι πολλά τελευταία και έχω συνειδητοποιήσει πως πολλά πρόσφατα γεγονότα,με έκαναν να φέρομαι άσχημα και άδικα σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.Δεν θέλω όμως να συνεχιστεί έτσι η κατάσταση.Τα λάθη ξέρω ότι είναι να γίνονται,αλλά έως εκεί.


Ίσως φταίει το γεγονός ότι είμαι υπερβολικά καχύποπτη με τους ανθρώπους,δεν έχω μάθει να εμπιστεύομαι κανέναν.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να αποδεχτώ αυτούς που αληθινά νοιάζονται για μένα.Σαν να δυσκολεύομαι να παραδεχτώ κάποια πράγματα.


Ίσως φταίει ο θυμός.Που κάποιες φορές με κυριεύει και ξεχνάω όλα τα υπόλοιπα.


Ίσως το ότι έχω κάποια κόμπλεξ,που ακόμα δεν γνώριζα ότι έχω.








Ότι και να είναι πάντως,ξέρω ότι πρέπει να το πολεμήσω.Άλλωστε έβαλα ξανά καινούριους στόχους.Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου.




Η ζωή με περιμένει,
το ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνω τέλεια αλλά γαμώτο,γιατί να έχει σημασία αυτό...?
Θέλω να ζω σαν αυτό που γεννήθηκα.

Συναισθήματα.

Για μένα,πάντα η παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι η πιο όμορφη θλιβερή ημέρα του χρόνου.Και αυτό γιατί κάθομαι και σκέφτομαι το πως πέρασε ακόμα μια διαφορετική και μοναδική χρονιά της ζωής μου.Κάθε 31 του Δεκέμβρη είναι τόσο μα τόσο διαφορετική.Κάθε τέτοια μέρα απορώ ακόμα παραπάνω με τα όσα έχω ζήσει...και μάταια συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα τρέχει δίπλα μου ο χρόνος...Μα ναι ο χρόνος...που ενώ εκείνος έχει σταθερό χαρακτήρα...όλοι μας αλλάζουμε...μπαίνουν και φεύγουν από τη ζωή μας σημαντικοί άνθρωποι...και εμείς απλά επιλέγουμε το πως θα βιώσουμε αυτές τις νέες αλλαγές...όμως,μαζί με όλα αυτά αλλάζει και ο χαρακτήρας μας...Στοχεύουμε στο να γινόμαστε καλύτεροι(και καλά) αλλά ποιος νοιάζεται...? 




  Το θέμα είναι να νιώθουμε εμείς ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουμε στον καθρέπτη κάθε φορά που ξυπνάμε...






... Η ζωή προχωράει...τα χρόνια κυλούν..ο κόσμος αυτοκαταστρέφεται...και η μόνη προοπτική αποτελεί το γεγονός ότι μια αναπάντεχη χρονιά πέρασε...και άφησε πίσω της αμέτρητες αναμνήσεις...
Αναμνήσεις,που αναμφισβήτητα καθόρισαν πολλά.Καθόρισαν εμένα. 

Homo(sexuality).

Ένα θέμα που φέρνει αντιθέσεις,δημιουργεί ρωγμές διότι οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να σέβονται το διαφορετικό.Ένα θέμα μάλιστα διαχρονικό.

     Η ομοφυλοφιλία ορίζεται ως η ερωτική έλξη ή και σεξουαλική επαφή ατόμου προς άτομο του ιδίου φύλου. Τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται στην Ελλάδα να αποκαλείται η ομοφυλοφιλία ως ομοερωτική συμπεριφορά ή ομοερωτικός προσανατολισμός.Ο κυριότερος λόγος για την αρνητική αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας είναι η διάρρηξη του καθιερωμένου σχήματος ότι το αρσενικό ζευγαρώνει με το θηλυκό. Γι' αυτόν το λόγο έχει χαρακτηριστεί και ως "αφύσικη έλξη", εννοώντας ότι η φύση έχει φτιάξει τα δύο φύλα διαφορετικά, με σκοπό το ένα να έλκεται από το άλλο.

Απόρροια αυτής της άποψης είναι και η αντίληψη που θεωρεί σημαντική την ανατομική μαρτυρία και διαφοροποιεί έτσι την υποχρέωση όλων για σεβασμό του δικαιώματος επιλογής συντρόφου από την προσπάθεια να πειστούν ότι πρέπει να αλλάξει η παγιωμένη αίσθηση για την ενδεδειγμένη χρήση των οργάνων. Κατά την αντίληψη αυτή, η κατασκευή κάθε οργάνου παραπέμπει σε συγκεκριμένη χρήση και έτσι πρέπει να διαχωρίζεται ο σεβασμός στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να χρησιμοποιεί τα μέλη του όπως επιθυμεί (να μην κινείται π.χ. με τα πόδια αλλά με τα χέρια), από κάθε είδους κοινωνική πίεση ώστε η χρήση αυτή να θεωρηθεί "φυσιολογική" ή ενδεδειγμένη.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το επιχείρημα ότι από την ομόφυλη σχέση δεν παράγονται απόγονοι. Θεωρείται ότι η φύση έχει προικίσει τους ζωντανούς οργανισμούς (μεταξύ αυτών και τον άνθρωπο) με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, το οποίο περιέχει και την τάση της αναπαραγωγής. Η ηδονή του σεξ δεν είναι τίποτε άλλο από έκφραση αυτού του ενστίκτου, παρότρυνση στους οργανισμούς να αναπαραχθούν. Έτσι μια ένωση ομοφύλων αντιτίθεται σε αυτήν τη φυσική πρόνοια για τη διαιώνιση των ειδών και καταχράται της ηδονής του σεξ χωρίς να παράγει καρπούς ωφέλιμους για την κοινωνία και το ανθρώπινο είδος.

   Στο ζήτημα αν η ομοφυλοφιλία είναι κάτι που μαθαίνεται ή είναι έμφυτη τάση διάφορες μελέτες προτείνουν μια πιθανή γενετική βάση για την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Είναι πολύ δύσκολο, εντούτοις, να καθιερωθεί αποφασιστικά η γενετική προέλευση για οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά, και η μελέτη της ομοφυλοφιλίας παρουσιάζει μερικά μοναδικά προβλήματα (McGuire, 1995).

Οι μελέτες για την ομοφυλοφιλία παρουσιάζουν δυσκολία στην κατάταξη των ατόμων ως έχοντα τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τους ομοφυλόφιλους. Οι ερευνητές θα πρέπει να αποφασίσουν εάν θα στηριχθούν στη συχνότητα της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς, στην ηλικία στην οποία άρχισε ή στην παρουσία των ομοφυλοφιλικών φαντασιώσεων. Το πρόβλημα γίνεται δυσκολότερο επειδή πολλοί άνθρωποι είναι απρόθυμοι να αναγνωρίσουν το σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Η έρευνα στη βιολογική βάση της ομοφυλοφιλίας έχει εστιάσει σε τέσσερις περιοχές:

• δομικές μετρήσεις του εγκεφάλου
• των γενετικών δεδομένων
• των οικογενειακών τάσεων και
• των ανατομικών ομοιοτήτων.

Σε μια μελέτη εγκεφάλου, οι LeVay και Hamer το 1994 ανέφεραν ότι ένα τμήμα μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο αποτελεί βιολογικό δεδομένο για την αρσενική ομοφυλοφιλία. Εξέτασαν τμήμα του υποθαλάμου του εγκεφάλου σε δείγματα αυτοψίας από 19 ομοφυλόφιλους και 16 ετεροφυλόφιλους άνδρες και 6 γυναίκες άγνωστου σεξουαλικού προσανατολισμού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η περιοχή που μελετήθηκε ήταν δύο φορές μεγαλύτερη στους ετεροφυλόφιλους άνδρες απ' ότι στις γυναίκες, ενώ ήταν δύο ή τρεις φορές μεγαλύτερη στους ετεροφυλόφιλους άνδρες από την αντίστοιχη στους ομοφυλόφιλους.

Βέβαια, υποστηρίχθηκε επίσης ότι τα δείγματα ίσως ήταν προβληματικά επειδή όλα τα άτομα πέθαναν από AIDS και οι διαφορές στον εγκέφαλο μπορεί να προήλθαν από ορμονικές ανωμαλίες που συνδέονται με το AIDS, αφού μερικά απο τα συμπτώματα του AIDS είναι οι νευρολογικές αλλοιώσεις. Επιπλέον, οι μελέτες είναι δύσκολο να γίνουν και πολύ δύσκολο να επαναληφθούν.

Άλλα ερευνητικά συμπεράσματα προτείνουν ότι μια περιοχή του χρωμοσώματος Χ μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στον καθορισμό του αρσενικού σεξουαλικού προσανατολισμού (Hamer, Hu, Magnuson, HU & Pattatucci, 1993, Hu, Pattatucci & Hamer 1995, LeVay & Hamer, 1994). Οι ερευνητές ανέφεραν ότι 33 από τα 40 ζεύγη ομοφυλόφιλων αδελφών είχαν τους ίδιους q28 δείκτες στα χρωμοσώματα Χ. Η κριτική που ασκήθηκε στην μελέτη αυτή ανέφερε πως καλύφθηκε ένα μικρό μόνο δείγμα ομοφυλόφιλων ανδρών, χωρίς να γίνουν εξετάσεις στα ετεροφυλόφιλα αδέλφια τους.

Ο Cherny, εντούτοις, παρουσίασε μια μελέτη, που όχι μόνο επιβεβαίωσε τα πορίσματα σε ένα νέο δείγμα 33 ζευγαριών ομοφυλοφίλων, αλλά επιπλέον διαπίστωσε ότι ο δείκτης Xq28 δεν υπήρχε στους ετεροφυλόφιλους αδελφούς τους. Έτσι, δημιουργήθηκε η υπόθεση ότι η μητρική επιρροή ήταν σημαντική στην ομοφυλοφιλία ως πιθανός γενετικός φορέας κάποιου γονιδίου που σχετίζεται με την ομοφυλοφιλία.

Οι μελέτες που έγιναν σε διδύμους και τις οικογένειές τους είναι βασισμένες στην αρχή ότι τα γενετικά γνωρίσματα συνοδεύουν την οικογένεια. Οι Bailey και Bell  εξέτασαν μια μεγάλη ομάδα αρρένων ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων, συμπεριλαμβανομένων και ομοζυγωτικών και ετεροζυγωτικών διδύμων, μη δίδυμων αμφιθαλών και υιοθετημένων αμφιθαλών αδελφών. Τα αποτελέσματά έδειξαν ότι 52% των ομοζυγωτών δίδυμων ήταν και οι δύο ομοφυλόφιλοι, έναντι 24% των διδύμων ετεροζυγωτών. Δεδομένου ότι οι ομοζυγώτες δίδυμοι μοιράζονται 100% των γονιδίων και οι ετεροζυγώτες δίδυμοι το 50% περίπου, τα αποτελέσματα αυτά πρότειναν μια βιολογική βάση για την ομοφυλοφιλία.

Επιπλέον, βρέθηκε ότι στους μη δίδυμους αδελφούς (που μοιράζονται επίσης το 50% περίπου των γονιδίων τους), μόνο το 9% ήταν και οι δύο ομοφυλόφιλοι. Επιπλέον, τα υιοθετημένα αδέλφια που δεν μοιράζονται οποιαδήποτε γονίδια, σε ποσοστό 11% ήταν και τα δύο ομοφυλόφιλοι. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα αποτελέσματά αυτά δείχνουν πως η ομοφυλοφιλία αφορά ένα μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων από το 1-5% που αναφέρουν συνήθως οι στατιστικές, ενώ θεωρούν ότι κάτι στο περιβάλλον διαδραματίζει ενεργό ρόλο στη σεξουαλική προτίμηση.

Έτσι, το σύνολό των αποτελεσμάτων δείχνουν ότι ενώ η γενετική είναι πιθανό να διαδραματίσει τον ρόλο της στην ομοφυλοφιλία, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν επίσης στο σεξουαλικό προσανατολισμό.

Σε άλλες μελέτες, ορισμένα ανατομικά και φυσιολογικά γνωρίσματα συνδέθηκαν με την ομοφυλοφιλία. Για παράδειγμα, σε σχέση με την τάση χρήσης ενός μόνο χεριού, διαπιστώθηκε ότι πολύ λιγότεροι ομοφυλόφιλοι ήταν δεξιόχειρες. Επίσης, οι McCormick και Witelson επίσης ανέφεραν ότι τα ομοφυλόφιλα άτομα, ανεξαρτήτου φύλου, ήταν συχνότερα αριστερόχειρες. Κάποτε διατυπώθηκε η σύγκριση αυτού του γεγονότος με το ότι οι αριστερόχειρες είναι άτομα αυξημένης ευφυίας αλλά οι επιστήμονες δεν μπόρεσαν να βρουν τον λόγο της σύνδεσης Ομοφυλοφιλία <=> Αριστερόχειρας <=> Αυξημένη ευφυΐα (τουλάχιστον μέχρι σήμερα).

Άβυσσος.

Ο καιρός έχει αρχίσει να παγώνει,τουλάχιστον για μένα.Το νιώθω κάθε πρωί ακόμα πιο έντονα όταν πρέπει να βγω από το ζεστό μου κρεβάτι και να ντυθώ για το σχολείο.Είναι σαν να φεύγεις από κάτι ζεστό και σίγουρο,σε κάτι διαφορετικό,παγερό.Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή πρέπει να σηκωθώ,παρόλο που προσπαθώ να το καθυστερήσω όσο μπορώ.Άλλωστε,είναι η πρώτη δυσκολία στην οποία καλούμαι καθημερινά να συμμετέχω.Η αλήθεια είναι όμως,ότι προτιμώ να βρεθώ κατευθείαν κάτω στο χιόνι παρά να πηγαίνω σιγά σιγά.
Πολλά φαινόμενα έχουν αρχίσει να με φοβίζουν τελευταία.Η ζωή τρέχει, ενώ προσπαθώ να συγκρατώ όσα μου χρειάζονται για να επιβιώσω.Όμως,τα περισσότερα είναι ανώτερα από τις δικές μου ψυχικές δυνάμεις και έτσι φτάνω ξανα στο ίδιο ψυχολογικό στριπτίζ.Θεωρώ τον εαυτό μου μαζόχα,εγωιστική μαζόχα αλλά δεν κάνω το παραμικρό για να αλλάξω κάτι.Ίσως,πάλι και να μην θέλω.Κάποιος είπε το εξής:''Στα συναισθήματα μπορείς να επιβάλλεις σιγή, δε μπορείς όμως να βάλεις όρια.''Πρακτικά,θεωρείται σωστό.Όμως θέλω να βρώ μια λύση,να ξεφύγω απ' όλα αυτά.Κανείς όμως,δεν μπορεί να με βοηθήσει σε αυτό.Είναι καθαρά δική μου υπόθεση από την οποία δεν ξέρω πως θα καταφέρω να ξεφύγω.






Θέλω απλά να βρω τον τρόπο να ορίζω τον εαυτό μου.

11.11.11.

...Καμιά φορά,είναι δύσκολο έως αδύνατο να βρεις λέξεις για να περιγράψεις αυτό που νιώθεις.Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα δικά μου συναισθήματα,τον τελευταίο καιρό.Δεν έχω θέληση να μιλάω με κανέναν,να βρίσκομαι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους,να κάθομαι και να συζητάω για ηλίθια θέματα.Έχω πολλά καλύτερα πράγματα να σκεφτώ,να αποφασίσω,να ονειροπολήσω.Οι άλλοι όμως,με το να με κρίνουν χωρίς καν να γνωρίζουν μια από τις πτυχές της προσωπικότητάς μου,καταφέρνουν και γκρεμίζουν όνειρα μιας ζωής.Δεν γεννήθηκα για να κρίνω,οπότε απαιτώ να μην με κρίνει κανείς.Αρκεί αναμφισβήτητα μια φράση,μια λέξη,ακόμα και ένα βλέμμα για να με ρίξει πιο κάτω από το χώμα και το απόλυτο τίποτα.Και εκεί καταλήγω μάταια να βρω μια εξήγηση,ένα ''γιατί''και φτάνω στο να προσθέτω μια ακόμα ενοχή στο υποσυνείδητό μου.Το μόνο που θέλω είναι να μου δώσουν μια γωνία,όπου θα είμαι ολομόναχη,ήρεμη,προσηλωμένη σε όσα θέλω και επιζητώ,μόνο με την δική μου ψυχική και σωματική παρουσία...
...Η μητέρα μου λέει πως της θυμίζω τον κύκνο που παλεύει,στο μουσικό έργο του Τσαικόφσκι.Και όντως,έτσι νιώθω.Σαν ένας άσπρος κύκνος ανάμεσα σε γεράκια,αετούς και κοράκια,τα οποία προσπαθούν να με ομοιγενοποιήσουν με αυτά ή να με κατασπαράξουν.Ίσως,όμως να είναι και δική μου ευθύνη.Ναι,αυτό είναι.Αυτό έγινε και στο έργο.Το να προσπαθείς να φτάσεις στην τελειότητα,σε απομακρύνει απ΄ όλους,σε καθηλώνει,σε πάει σε μια δική σου πραγματικότητα και τελικά σε καταστρέφει.Μάλλον,αυτό είναι το επόμενο ''λογικο'' και στην δική μου κατάληξη.


Ή θα φτάσω στην τελειότητα,ή θα σταματήσω να υπάρχω.

Special Effects.

Φθινόπωρο,η πιο χαλαρωτική εποχή του χρόνου. Η καταλληλότερη για να σκεφτείς,να ονειροπολήσεις,να αφοσιωθείς στα καθήκοντα αλλά και να διατηρήσεις μια τάξη στη ζωή σου.Είναι η εποχή που ξεκουράζεσαι από κάθε δέουσα αλλαγή,από κάθε απερισκεψία και οφθαλμαπάτη.Προσπαθείς να κρατηθείς μακριά από κάθε κυκλοθυμική στάση,παρόλο που σε κυνηγάει. Όμως,αυτό που την χαρακτηρίζει περισσότερο είναι η διαφορές στην φύση.Τα χρώματα,οι μυρωδιές,η ατμόσφαιρα γενικώς που επικρατεί,μας φέρνει πιο κοντά στο αποτύπωμα και τον χαρακτήρα της μοναδικότητάς της.Έτσι,όπως η φύση ανακουφίζεται και προετοιμάζεται για τον κρύο χειμώνα,έτσι και εμεις γεμίζουμε την ψυχή μας με όσο περισσότερο γίνεται με εσωτερικές δυνάμεις και αναλλοίωτο χαρακτήρα.

Το φθινόπωρο για μένα,είναι κάτι σαν κινηματογραφική ταινία.Έχει τα κατάλληλα εφέ για να σε φέρει κοντά σε κάτι διαφορετικό στην ζωή σου,αλλά και να την κάνει λίγο πιο μαγική.Μου αρέσει να κάθομαι σπίτι και να βλέπω την βροχη απο το παράθυρο,να πίνω ζεστο τσάι τις ελαφρά κρύες νύχτες,να αγκαλίαζω το πάπλωμα τα πρωινά,να....

De ja vu.

Πάει καιρος από τότε που έγραψα εδώ τελευταία φορά.Έγιναν πολλά που με συγκλόνισαν από κάθε πλευρά και πτυχή του εαυτού μου.Συχνά νιώθω ότι ζω και βιώνω καταστάσεις που είχα κάποτε πλάσει στο μυαλό μου ή έχω την αίσθηση ότι κάτι το έχω ξαναζήσει.Μάταια προσπαθώ να βρω κάποια ισορροπία,όλα αλλάζουν και καταρρέουν κάθε λεπτό και στιγμή,στο βιβλίο της δικής μου ζωής.Μοιάζω σαν ένα ηφαίστειο,το όποιο μπορεί να εκραγεί ανα πάσα στιγμή.Δεν μπορώ όμως ούτε καν εγώ να προβλέψω το πότε θα χτυπήσει την πόρτα αυτή η στιγμή.Νιώθω ότι προβλέπω καταστάσεις,τις οποίες όμως δεν έχω τρόπο να διαχειριστώ. Όλα με ωθούν κάπου,μα εγώ καταλήγω πάντα κάπου αλλού. Τι γίνεται με μένα?






Ας σταματήσει κάποιος την γη να κατέβω.

Deep Fears.

Όλοι μας έχουμε κάποιους φόβους,για τους οποίους δεν μας αρέσει να μιλάμε με άλλους,αλλά ούτε να μοιραζόμαστε με κανέναν γιατί φοβόμαστε μήπως πάρουν σάρκα και οστά και εισέλθουν σοβαρά στην ζωή μας.Έτσι,το μόνο που μας μένει πλέον είναι να μάθουμε να ζούμε με αυτούς τους φόβους διότι αν εστιάσουμε στο να τους αποβάλλουμε από μέσα μας θα έρθει η θεωρία της αντίδρασης ή αλλιώς το boomerang της κλασσικής ζωής,όπου ότι διώχνεις έρχεται.Με άλλα λόγια,δεν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας,να τον καταπιέζουμε,να θέτουμε όρους,περιορισμούς,τα γνωστά ''πρέπει'',να ζούμε για κάτι.Πρέπει να αφήνουμε την καρδιά μας να αναπνέει,γιατί αν αρχίζουμε να πιέζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό,θα αρχίσουμε να γινόμαστε καταπιεστικοί και με τους άλλους γύρω μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.Είναι σημαντικό να εστιάζουμε πάντα στα θετικά,να σκεφτόμαστε και να βλέπουμε την ζωή μας με όλες τις πλευρές της.Να είμαστε έτοιμοι για κάθε ατυχία αλλά να ξέρουμε να μην λυγίζουμε.Να ξέρουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και να του χαρίζουμε αυτό που πιστεύουμε ότι του αξίζει.Συχνά μια αρνητική εμπειρία οδηγεί σε μια βαθύτερη συνειδητοποίηση του εαυτού μας.


Θυμήσου...
Η πιο δυνατή ψυχή,είναι η ελεύθερη...